Για τα Ίμια έχουν γραφεί σχεδόν τα πάντα. Έχουν ακουστεί οι απόψεις όλων των ειδικών, τοτε επικεφαλής των ελληνικών στρατευμάτων, αλλά και αυτών που δε μετειχαν στις εξελίξεις, αλλά έχουν λογο συνήθως αντιπολιτευτικό.
   Στρατηγοί και πολιτικοί έκαναν ο κάθε ένας το καθήκον τους, έκαστος εφ΄ω ετάχθη. Οι Ένοπλες Δυνάμεις ήταν έτοιμες να πολεμήσουν για τη βραχονησίδα του Αιγαίου, αλλά κάποιοι λένε ότι δεν τους άφησαν.
   Πώς όμως να αφήσεις ένα στρατό να πάει στον πόλεμο, όταν έχει χάσει από τα αποδυτήρια την πρώτη φάση. Όταν δεν έχει καταλάβει ότι οι τουρκικές δυνάμεις βρισκόντουσαν στα Ίμια, ώρες πριν εκείνοι το αντιληφθούν μέσα από δημοσιογραφικά κανάλια. Τι θα γινόταν, αν η επιχείρηση των Τούρκων κομάντο δεν είχε κινηματογραφηθεί και δεν είχε προβληθεί στην τουρκική τηλεόραση. Με ποιο τρόπο θα το μαθαίναμε στην Ελλάδα. Μπορεί το πρωί που σταμάτησε η βροχή κάποιος να έβλεπε τους Τούρκους και την τουρκική σημαία.
   Η βραδιά των Ιμίων ήταν μία τραγική εμπειρία. Δε γνωρίζουμε πώς ήταν τα πράγματα στις μονάδες, ούτε τα συναισθήματα των πιλοτών που ετοιμαζόντουσαν να πεθάνουν για την πατρίδα. Ξέρουμε όμως ότι στο Ελληνικό Πεντάγωνο ήταν μία νύχτα τρόμου. Ο πύργος της Βαβέλ με την ασυνεννοησία να κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα. Στο γραφείο του αρχηγού του Πολεμικού Ναυτικού, ο τότε εκπρόσωπος τύπου, σήμερα αρχηγός του όπλου, αντιναύαρχος Δημήτρης Γουσης είχε επωμισθεί το δύσκολο έργο της ενημέρωσης.
   Ποιας ενημέρωσης και ποιας πληροφόρησης; Τι να πεις και τι να κρύψεις; Όλα ήταν ελεγχόμενα μέχρι τη στιγμή που τα πλοία του πολεμικού ναυτικού ειδοποιηθήκαν να ξεκινήσουν για το Αιγαίο. Εκεί το παιχνίδι της πληροφόρησης είχε χαθεί. Κάθε ναύτης έπαιρνε στο σπίτι του να μάθει τι γίνεται και οι γονείς τις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις για να μάθουν και αυτοί με τη σειρά τους. Οι πληροφορίες για την κατάσταση στις μονάδες ερχόντουσαν από παντού. Από μονάδες του Έβρου που ξεκίνησαν να πάρουν θέσεις μάχης,  χωρίς καλά-καλά να ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Από μονάδες στα νησιά, όπου οι φαντάροι έκλαιγαν πιστεύοντας ότι θα είναι τα πρώτα θύματα, από τα πλοία του ναυτικού, όπου οι επικοινωνίες μεταξύ τους γινόντουσαν με κινητά τηλεφωνά, γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος.
   Η πρώτη πράξη της τραγωδίας είχε πρωταγωνιστές την επικοινωνία. Τα κινητά τηλεφωνά είχαν την τιμητική τους κυρίως στις μονάδες του στόλου, όπου για κάποιο άγνωστο λογο η ασύρματη είχε προβλήματα. Δεν είναι ανέκδοτο, αλλά όταν οι δημοσιογράφοι τηλεφωνούσαμε σε κάποιους γνωστούς μας αξιωματικούς που ήταν στην περιοχή, η σύνδεση γινόταν μέσω του τουρκικού δικτυού κινητής.
   Η δεύτερη πράξη εκτυλίχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία αργά το βράδυ, όταν πλέον η κατάσταση είχε φθάσει στο κόκκινο. Όλες οι μονάδες ήταν σε ετοιμότητα ενός λεπτού. Όταν όμως δόθηκε η εντολή για απογείωση, τα F-16  δεν τα κατάφεραν. Είπαν ότι η πτήση τους ματαιώθηκε λόγω καιρού. Η μισή αεροπορία ήταν καθηλωμένη στο έδαφος και μόνο τα παλαιά F-4  και τα τότε σύγχρονα Μιράζ μπόρεσαν να ξεκινήσουν για την αποστολή τους.
   Η τρίτη στο Στρατό Ξηρας και στις αερομεταφερόμενες μονάδες που διατάχθηκαν να μεταβούν στα Ίμια. Ναι, ήταν η απάντηση των στρατηγών, αλλά πώς; Τρόποι δεν υπήρχαν για ταχεία μεταφορά και σε αυτό… αιτία ήταν ο κακός μας ο καιρός. Τα ελικόπτερα Απάτσι δεν ήταν ακόμα ετοιμοπόλεμα και όποια ελικόπτερα μπορούσαν να πετάξουν δεν είχαν συστήματα νυχτερινής πτήσης.
   Η τέταρτη και τελευταία πράξη εντός του ελληνικού Πενταγώνου εκτυλίχθηκε στο γραφείο ενημέρωσης, στο ισόγειο του υπουργείου και στο γραφείο του τότε υφυπουργού Εθνικής Αμύνης, Νίκου Κουρή. Η πληροφορία για κατάληψη της μίας εκ των βραχονησίδων Ίμια έφθασε στο τηλέφωνο του συναδέλφου Δήμου Βερύκιου από έναν οδηγό του σταθμού, στον οποίο εργαζόταν. Ήταν τουρκομαθής ο οδηγός και παρακολουθούσε τι μετέδιδαν τα τουρκικά κανάλια. Όταν είδε τα πλάνα της απόβασης, ειδοποίησε τον κο Βερύκιο και εκείνος με τη σειρά του τους υπόλοιπους δημοσιογράφους. Μία ομάδα από αυτούς ξεκίνησε, για να διασταυρώσει την είδηση, για το γραφείο του κου Κουρή. Όταν φθάσαμε, μάθαμε ότι είχε μπει στο μικρό δωματιάκι για να ξεκουραστεί λίγο. Κανείς δεν τον είχε ειδοποιήσει, γιατί κανείς δεν το ήξερε. Ο γραμματέας του τον φώναξε έξω και τον ενημερώσαμε. Έφυγε τρέχοντας για το κέντρο επιχειρήσεων.
   Η αυλαία στο πεντάγωνο έπεσε με την τραγική φιγούρα του τότε εκπροσώπου τύπου και σήμερα αρχηγού του Γ.Ε.Ν., αντιναυάρχου Δημήτρη Γουση, να ανακοινώνει την πτώση του ελικοπτέρου.
   Και θυμώντας τα να κλαις... Πού ξέρεις, την επόμενη φορά ίσως ο καιρός να είναι καλύτερος και να μπορούν να πετάξουν τα αεροπλάνα, να πιάνουν καλύτερα τα κινητά και να υπάρχουν ετοιμοπόλεμα ελικόπτερα. Μπορεί...